Szkatuła Mauchera w malborskim zamku

 Spacerując po malborskim zamku zawitaliśmy do sali w której była szkatuła Mauchera. 

Maucher był niemieckim rzeźbiarzem i gdańskim bursztynnikiem. Część jego dzieł znajduje się w Malborku. 

Jednym z jego dzieł jest wykonana w całości z bursztynu przepiękna szkatuła.

Ta piękna XVII wieczna szkatuła skrywa bardzo wiele tajemnic. Maucher przez gdańskich bursztynników nazywany był partaczem, może dlatego, że nigdy nie wstąpił do ich cechu i nigdy nie miał obywatelstwa miasta Gdańska. A jednocześnie był wirtuozem rzeźbienia w bursztynie. 

Ta szkatuła to najcenniejsza rzecz znajdująca się w zbiorach tego muzeum zamkowego. Szkatuła powstała w II połowie XVII wieku. Tak naprawdę nie wiemy dla kogo Maucher wykonał to burswztynowe cacko. 

Szkatułę gruntownie zbadano. Maucher był nazywany bursztynnikiem wszechczasów. Dziś " partacz " oznacza zupełnie coś innego niż wtedy. Wtedy oznaczał człowieka solidnego. Bursztynnicy, którzy się wtedy zrzeszali, uważali Mauchera za swoje zagrożenie i próbowali usunąć go z miasta, co się nie udało. 

 To malborski unikat, wart zobaczenia.

Share:

" Szturm " na rabsztyński zamek.

 Jak tak wspominam sobie ub. roczną Juromanię, przypomina mi się " Szturm na Zamek ". 

Niestety zamek podczas potopu szwedzkiego bardzo ucierpiał. Szwedzi nie dość, że go złupili to jeszcze pod palili. 

Ta armata robiła bardzo dużo huku, ale może tak miało być. Ogrom huku i walczący na szable rycerze. 

Świetnie się bawiliśmy na tej imprezie. 

Szturm na ten zamek skończył się szczęśliwie dla obrońców. Jednak w rzeczywistości tak szczęśliwie dla tych obrońców to już nie było. Bardzo szybko Szwedzi zdobyli zamek. 

 Świetnie się bawiłam, na pewno wybiorę się tam za rok. 

Share:

"Tajemnicze" ścieżki w pisarzowickich ogrodach.

Coś mnie ciągnęło do Pisarzowic. W tych ogrodach jest jakaś " tajemnica ". Te ogrody przyciągają jak magnes. 

Jak magnes przyciągały nas wijące się wśród różaneczników pokryte korą ścieżki. Wyglądały bardzo tajemniczo. 

Te tajemnicze ścieżki przechodziły przez mostki pod którymi płynęła woda. 

Przysiadłam na brzegu jednej ławeczek stojących przy ścieżce, i przyglądałam się rosnącym za ławeczką różanecznikom. 

Te ścieżki mają coś z magii, bo kiedy już myślę , że się skończyła ona ciągnie się dalej. 

Taki spacer to była miła odskocznia od problemów dnia codziennego. Z relaksowana i odprężona wróciłam do domu. 

Share: